Varroosis Ziekte van Honingbijen

Varroase is een enorme bedreiging voor honingbijkolonies. Het begrijpen en beheersen van deze ziekte is absoluut noodzakelijk voor elke imker. Laten we wat kennis opdoen over varroase. U zult leren hoe u uw bijenkorven kunt beschermen en de honingproductie kunt verhogen.

Wat is varroase?

Men beschouwt de Varroa destructor als een van de belangrijkste factoren bij varroase.

De vrouwelijke varroamijt is ovaal van vorm, bruin, ongeveer 1,17 mm lang en 1,77 mm breed;

Het mannetje is iets kleiner, ovaal van vorm, ongeveer 0,88 mm lang en 0,72 mm breed.

De meeste volwassen mijten parasiteren tussen de achterlijfssegmenten van werksterbijen en darren. Ze zuigen lichaamsvloeistoffen uit volwassen bijen.

Vrouwelijke varroamijten sluipen broedcellen binnen om eieren te leggen, wat leidt tot een slechte ontwikkeling van de bijenlarven. Ze verzwakken uw bijenvolk direct bij de bron. Ze bedreigen honingbijenpopulaties.

U kunt zich voorstellen hoe het eruitziet als varroamijten een bijenvolk ernstig aanvallen. Als u last heeft van trypofobie, zult u er een afkeer van hebben! U kunt meer dan 20 mijten vinden op een enkele darrenpop, en tot 12 op een werksterbij.

Varroamijten zijn overdragers van schadelijke virussen zoals vuilbroed en sporenziekten. Hoewel we mijtenbestrijdingsmiddelen gebruiken, blijft het honingbijenvirus op een hoog niveau.

Deze ziekte bedreigt honingbijenpopulaties. In het ergste geval kunnen ze leiden tot het ineenstorten van het volk, wat de landbouwproductie verstoort.

 

 

Geschiedenis en oorsprong

Ontdekking van de varroamijt

Onderzoekers identificeerden de varroamijt voor het eerst in Zuidoost-Azië aan het begin van de 20e eeuw. Deze plagen voor de imkerij vielen aanvankelijk de Aziatische honingbij aan, Apis cerana. In de jaren zestig begon het Europese honingbijen (Apis mellifera) te infecteren en verspreidde het zich snel wereldwijd. Deze verspreiding was grotendeels te wijten aan het transport van geïnfecteerde bijen en imkerijbenodigdheden.

Impact op de imkerijsector

In de beginfase van de pogingen om dit parasietenprobleem te beheersen, gebruikten imkers chemische behandelingen, met name amitraz, een mijtenbestrijdingsmiddel. Desondanks hebben hun wijdverspreide aanwezigheid en overlevingsvermogen voor enorme problemen gezorgd. Imkers moesten accepteren dat varroase een aanhoudend probleem was. We kunnen de varroamijt niet eenvoudig uitroeien.

In de loop van de tijd heeft de varroamijt de manier waarop we met bijen omgaan aanzienlijk veranderd. We gebruiken chemicaliën, kweken bijen op mijtresistentie en verbeteren het beheer van bijenkorven.

Onderzoekers richten zich op het versterken van de natuurlijke afweer van honingbijen door selectief fokken en het vinden van niet-chemische bestrijdingsmethoden.

 

Biologie van de varroamijt

Levenswijze van de varroamijt:

Varroamijten kunnen zich alleen voortplanten in gesloten broedcellen. Hun ontwikkelingscyclus omvat drie stadia: ei, nimf en volwassen mijt. Ze infecteren voornamelijk bijenlichamen en broedcellen.

Wanneer de lente aanbreekt, heeft het bijenvolk gesloten broedraten. Die vervelende mijten beginnen zich voort te planten. Naarmate het aantal broedcellen toeneemt, worden er meer besmet met de varroamijt. De besmetting bereikt haar hoogste punt in de zomer.

In de herfst, wanneer de populatie van het honingbijenvolk afneemt, daalt het aantal broedcellen. Varroamijten blijven zich voortplanten en verschuiven hun besmetting naar een kleiner aantal cellen en volwassen bijen.

Tegen de winter stopt de varroamijt met voortplanten en blijft in het volwassen stadium. Hij voedt zich met de lichaamsvloeistoffen van de bijen door samen met de honingbijen te overwinteren. Dit betekent dat hij het hele jaar door schade kan toebrengen aan bijenvolken.

Activiteit van de varroamijt:

De temperatur beïnvloedt de activiteit van de varroamijt. In de winter moeten bijen een stabiele temperatuur in de bijenkorf handhaven om te overleven. Deze temperatuur voldoet ook aan de overlevingsvereisten van de mijt, maar niet aan zijn vereisten voor het leggen van eieren.

Varroamijten worden actief bij temperaturen boven 18°C. Voor een normale voortplanting hebben ze temperaturen van rond de 31°C nodig. In een broedloos bijenvolk kunnen ze zich in de winter niet voortplanten. Toch kunnen ze in de winter blijven samenleven met honingbijen.

 

 

Symptomen en diagnose van varroase

Zichtbare tekenen in bijenvolken

De kop observeren: Gezonde bijen tonen levendige, natuurlijke kopbewegingen. Ze maken een schattige indruk op ons. Als hun kopbewegingen stijf lijken of ze lijken te krabben, kan dit een teken van besmetting zijn.

Vleugels en poten observeren: Gezonde bijen hanben intacte vleugels, spreiden hun vleugels gemakkelijk en vliegen snel. Als u jonge bijen met beschadigde vleugels over de grond ziet kruipen die niet kunnen vliegen, is er sprake van varroase.

 

Diagnosemethoden

Beoordeling van het mijtenniveau: Imkers moeten zich houden aan het principe van "preventiegerichte, geïntegreerde behandeling". Eerst moet u de ernst van de bijenmijtenbesmetting analyseren.

Regelmatige monitoring helpt u te beoordelen of uw bijenvolken een drempel hebben bereikt die varroasebestrijding vereist. Imkers kunnen verschillende methoden gebruiken om de mate van mijtenbesmetting te schatten, bijvoorbeeld:

- Poedersuikermethode (Sugar Roll): Bestuif een monster bijen met poedersuiker in een varroatestpot. Schud de pot, waardoor de mijten eraf vallen. Vervolgens kunnen we de met suiker bedekte mijten tellen.

- Alcoholwasmethode (Alcohol Wash): U heeft ook een varroatestpot nodig. Neem enkele bijenmonsters en dompel ze onder in alcohol. Varroamijten zinken naar de bodem van de oplossing, waarna u kunt beginnen met tellen. Deze eenvoudige detectie is de meest nauwkeurige van allemaal.

- Kleefplanken (Sticky Boards): Een varroalade bevat een kleverige substantie onder een gaasbodem. Wanneer ze onder de bijenkorf worden geplaatst, vangen deze planken vallende mijten op. Deze methode controleert de besmettingsgraad slechts ruw, omdat er geen rekening wordt gehouden met de totale populatie honingbijen.

Na het voltooien van een beoordeling van uw bijenvolken, moet u precies weten wanneer varroamijten moeten worden behandeld. Dit stelt u in staat om uw volk op het optimale moment te redden.

 

Bedreigingen voor de gezondheid van het bijenvolk

Fysieke schade: Varroamijten voeden zich voornamelijk door het opzuigen van hemolymfe en lichaamsvloeistoffen van het oppervlak van honingbijen. Hierdoor worden de bijen beroofd van essentiële voedingsstoffen. Dit maakt ze zwak, vertraagt hun groei en veroorzaakt zelfs een vroegtijdige dood.

Geïnfecteerde honingbijenlarven kunnen last hebben van een groeiachterstand, wat leidt tot gewichtsverlies en misvormde vleugels of poten. Ze kunnen ook het vermogen om te vliegen verliezen.

Overdracht van virussen: Varroamijten zijn overdragers van verschillende schadelijke virussen. Het deformatievirus (DWV) and het acute bijenverlammingsvirus (ABPV), enz., zijn hier voorbeelden van. Door varroa aangetaste volken dragen de virussen over via hun speeksel.

Infectie met deze virussen kan het immuunsysteem van de bijen verstoren, waardoor ze fysiek zwakker worden. Dit verhoogde risico maakt het voor hen gemakkelijker om secundaire infecties en ziekten op te lopen.

 

 

Beheers- en bestrijdingsstrategieën

In de imkerij zijn behandelingen tegen varroamijten vaak niet eenmalig. De behandelingen omvatten doorgaans de afwisseling tussen meerdere methoden.

Veelvoorkomende acariciden: Traditionele stoffen zoals amitraz, fluvalinaat, coumaphos, etc. zijn chemische behandelingen.

Biologische medicijnen: Milde chemische stoffen zijn onder andere oxaalzuur, mierenzuur, thymol, etc. In de imkerijsector beschouwen we deze producten als biologische medicijnen.

Voor- en nadelen:

Chemische behandelingen tonen effectiviteit in het verminderen van mijtenaantallen. Niettemin hebben deze behandelingen ook bepaalde nadelen.

Een nadeel is dat ze resistentie kunnen ontwikkelen als u de gebruiksaanwijzing niet opvolgt. Een ander probleem is dat chemicaliën een potentiële bedreiging vormen voor bijen. Daarnaast bestaat het risico op contaminatie van bijenkorfproducten.

Biologische acariciden zijn over het algemeen veiliger voor het milieu en bijenproducten. De toepassing van biologische behandelingen vereist echter vaak grote doses. Dit betekent meer arbeid bij een zorgvuldige hantering. Bovendien zijn ze onder bepaalde omstandigheden wellicht niet zo effectief als synthetische chemicaliën.

Niet-chemische methoden

Mechanische controle: Technieken zoals de darrenbroedmethode (waarbij darrenbroed dat meer mijten aantrekt, wordt verwijderd of vernietigd). Het gebruik van gaasbodems om vallende mijten op te vangen kan helpen om hun populaties te verminderen.

Biologische controle: Het kweken van mijtresistente bijenstammen is een actuele onderzoeksrichting van de afgelopen jaren. Het gebruik van organismen die op varroamijten jagen, biedt een veelbelovende niet-chemische methode.

 

Uitdagingen en toekomstige richtingen

Resistentie tegen behandelingen

Ontwikkeling van acaricidenresistentie: overmatig gebruik van chemische behandelingen heeft geleid tot de opkomst van resistente mijtenpopulaties. Deze behandelingen worden daardoor minder effectief.

Behoefte aan nieuwe bestrijdingsmethoden: onderzoek naar innovatieve strategieën voor het beheer van bijenkorven is een constante noodzaak.

Innovaties in het onderzoek

Sommige standpunten draaien om duurzame imkerij. De biologische methode van kunstmatige broedonderbreking biedt, in combinatie met een behandeling, het hoogste niveau van controle, waardoor de groei van de varroapopulatie effectief wordt beperkt. Methoden zoals het opsluiten van de koningin, het verwijderen van darrenbroed, de volledige broedverwijdering en de vangraammethode worden bij deze aanpak gebruikt.

 

 

Aanvullende bronnen

Links om verder te lezen

Wetenschappelijke artikelen en studies: Als u het nieuwste onderzoek naar varroamijten en bestrijdingsmethoden wilt bekijken, raadpleeg dan [NCBI].

Imkerfora en steungroepen: Bronnen voor imkers die advies en gemeenschapsondersteuning zoeken, zoals [BeeSource]

Praktische gidsen en handleidingen

Video's en online cursussen: Visuele en interactieve bronnen om te leren over varroabeheer, beschikbaar op [Honey Bee Health Coalition]